ماده خام اولیه برای پلی‌کاپرولاکتون دیول ε-کاپرولاکتون (ε-CL)، یک ترکیب استر حلقوی است که به عنوان مونومر اصلی برای تشکیل بخش‌های زنجیره پلی‌کاپرولاکتون عمل می‌کند. در طول آماده‌سازی، ε{3}}کاپرولاکتون در دماهای خاص و در حضور کاتالیزور، تحت پلیمریزاسیون حلقه‌ای-می‌شود. ساختار حلقوی به تدریج باز می شود و به هم متصل می شود تا قطعات پلی استر پیوسته را تشکیل دهد. عواملی مانند خلوص، محتوای رطوبت و سطوح ناخالصی ε-کاپرولاکتون می‌توانند بر واکنش پلیمریزاسیون تأثیر بگذارند. بنابراین، کنترل کیفیت دقیق مواد خام معمولاً در تولید واقعی مورد نیاز است.
علاوه بر ε{0}}کاپرولاکتون، دیول‌ها مواد خام حیاتی برای تولید پلی‌کاپرولاکتون دیول هستند که عمدتاً برای شروع پلیمریزاسیون و کنترل گروه‌های انتهایی زنجیره مولکولی کار می‌کنند. دیول های رایج شامل اتیلن گلیکول، 1،4-بوتاندیول، 1،6-هگزان دیول، و دی اتیلن گلیکول هستند. این دیول‌ها که حاوی دو گروه هیدروکسیل هستند، می‌توانند پلیمریزاسیون{10}حلقه‌ای برای باز کردن ε-کاپرولاکتون را از هر دو انتها آغاز کنند و اطمینان حاصل کنند که محصول نهایی دو گروه انتهایی هیدروکسیل را حفظ می‌کند. تنظیم نسبت دیول به ε-کاپرولاکتون امکان تنظیم وزن مولکولی پلی کاپرولاکتون دیول و مقدار هیدروکسیل را فراهم می کند.
کاتالیزورها نیز مواد کمکی ضروری در تولید پلی کاپرولاکتون دیول هستند. عملکرد اصلی آنها تسریع پلیمریزاسیون-باز شدن حلقه ε-کاپرولاکتون است، که واکنش را قادر می‌سازد تحت شرایط دما و زمان مناسب به طور مؤثر ادامه یابد. در عمل، انواع مختلفی از کاتالیزورها-مانند ترکیبات آلی قلع، سیستم‌های مبتنی بر تیتانیوم-و سایر کاتالیزورهای آلی فلزی-ممکن است بر اساس الزامات فرآیندی خاص انتخاب شوند. از آنجایی که نوع و دوز کاتالیزور بر نرخ پلیمریزاسیون، توزیع وزن مولکولی و رنگ محصول تأثیر می‌گذارد، انتخاب باید متناسب با فرآیند تولید خاص باشد.
به طور کلی، مواد خام پلی‌کاپرولاکتون دیول عمدتاً از ε-کاپرولاکتون، یک آغازگر دیول و یک کاتالیزور تشکیل شده است. ε{2}}کاپرولاکتون ساختار زنجیره اصلی پلیمر را تعیین می کند. دیول ساختار هیدروکسیل انتهایی را تعیین می کند و به کنترل وزن مولکولی کمک می کند. و کاتالیزور بر پیشرفت واکنش پلیمریزاسیون تأثیر می گذارد. با انتخاب دقیق مواد خام و نسبت آنها و با کنترل پارامترهای فرآیند مانند دما و مدت واکنش، می توان دیول های پلی کاپرولاکتون با وزن مولکولی و مقادیر هیدروکسیل متفاوت تولید کرد که به عنوان مواد اولیه برای سنتز بعدی مواد پلی اورتان عمل می کند.