پروپیلن گلیکول یک دیول رایج است. این اصطلاح به طور کلی به 1،2-پروپیلن گلیکول اشاره دارد که دارای فرمول مولکولی C3H8O2 و جرم مولکولی نسبی 76.09 است. در دمای اتاق، مایعی بی رنگ، شفاف و چسبناک است که رطوبت پذیر است و با حلال های مختلف مانند آب و اتانول قابل اختلاط است. چگالی آن به دما-وابسته-تقریباً 1.036 گرم بر سانتی‌متر مربع در چگالی 20 درجه است که یک پارامتر فیزیکی اساسی در فرمولاسیون تجربی و تولید صنعتی است.
چگالی پروپیلن گلیکول یک مقدار ثابت نیست. حجم و چگالی آن در پاسخ به نوسانات دما تغییر می کند. به طور معمول، با افزایش دما، مایع منبسط می شود و باعث کاهش چگالی می شود. بنابراین، هنگام استفاده از روش های حجمی برای توزین یا فرمولاسیون دقیق، تعیین شرایط دما در زمان اندازه گیری مهم است. برای فرمول‌بندی‌های آزمایشگاهی مقیاس کوچک، می‌توان از ترازوی الکترونیکی برای توزین مستقیم استفاده کرد. در تولید صنعتی، می توان تنظیمات مناسبی را برای تبدیل حجم به-بر اساس دمای واقعی انجام داد.
در کاربردهای عملی، چگالی پروپیلن گلیکول در درجه اول برای محاسبات مواد و کنترل فرآیند استفاده می شود. جرم را می توان با استفاده از رابطه m=ρV از حجم بدست آورد. به عنوان مثال، 100 میلی لیتر پروپیلن گلیکول در دمای 20 درجه دارای جرم تقریباً 103.6 گرم است. برای آزمایش‌هایی که به نسبت‌های مولی خاص نیاز دارند، تبدیل حجم مایع به جرم از طریق چگالی-و متعاقباً محاسبه مقدار ماده بر اساس جرم مولکولی نسبی-می‌تواند دقت نسبت‌های مواد خام را افزایش دهد.
پارامترهایی مانند خلوص، محتوای آب و ویسکوزیته نیز بر استفاده عملی تأثیر می‌گذارند. این امر به ویژه در سنتز مواد پلیمری مانند پلی استرها و پلی یورتان ها، جایی که پروپیلن گلیکول به عنوان یک واکنش دهنده، حلال یا جزء کمکی عمل می کند، مرتبط است. خلوص و رطوبت آن می تواند بر روند واکنش تأثیر بگذارد. در نتیجه، هنگام انجام آزمایش ها یا تولید صنعتی، باید درجه مناسب پروپیلن گلیکول را برای کاربرد خاص انتخاب کرد و محاسبات مواد را بر اساس دماهای واقعی و مشخصات محصول انجام داد تا از پایداری فرآیندهای فرمولاسیون و واکنش اطمینان حاصل شود.