سنتز دیول های پلی کربنات معمولاً از دیول های آلیفاتیک و دی استرهای کربنات به عنوان مواد اولیه اولیه استفاده می کند. فرآیند کلی به طور کلی شامل پیش تصفیه مواد خام، ترانس استریفیکاسیون، پلی تراکم، و{0}}تصفیه پس از محصول می شود. با در نظر گرفتن 1،6-هگزان دیول و دی متیل کربنات به عنوان مثال، مواد اولیه باید ابتدا تحت آبگیری قرار گیرند تا رطوبت در سیستم به حداقل برسد، در نتیجه از مشارکت آب در واکنش های جانبی که می تواند کیفیت محصول را به خطر بیندازد، جلوگیری می کند. مواد خام از پیش تصفیه شده با نسبت های خاص به راکتور شارژ می شوند و در حضور یک کاتالیزور گرم می شوند. این واکنش ترانس استریفیکاسیون بین دیول و دی متیل کربنات را آغاز می کند و به تدریج دیول های پلی کربنات الیگومری را تشکیل می دهد.
با ادامه واکنش،-مولکول های کوچکی توسط-محصولات-مانند متانول-به طور مداوم تولید می شود. برای هدایت واکنش به سمت تبدیل بالاتر، دما افزایش می یابد و فشار سیستم به تدریج کاهش می یابد. این امر حذف به موقع این مولکول های کوچک از مخلوط واکنش را تسهیل می کند و در نتیجه پیشرفت مداوم ترانس استری شدن را ارتقا می دهد. سپس این فرآیند وارد مرحله پلی تراکم می شود، جایی که الیگومرها بیشتر واکنش نشان می دهند و زنجیره های مولکولی دراز می شوند و در نهایت دیول های پلی کربنات با وزن مولکولی خاص تولید می شوند. در طول این فرآیند، پارامترهای کلیدی مانند دمای واکنش، سطح خلاء، زمان واکنش و دوز کاتالیزور به طور قابل توجهی بر وزن مولکولی محصول و مقدار هیدروکسیل تأثیر می‌گذارند. اینها باید با توجه به الزامات عملکرد محصول هدف تنظیم شوند.
پس از اتمام واکنش، محصول پس از{0}}تصفیه-از جمله خنک کردن، فیلتر کردن، و حذف مواد باقیمانده با وزن کم مولکولی- برای افزایش خلوص و پایداری، انجام می شود. محصول نهایی پلی کربنات دیول معمولاً برای پارامترهایی مانند مقدار هیدروکسیل، مقدار اسید، میزان رطوبت، ویسکوزیته و رنگ آزمایش می شود تا اطمینان حاصل شود که مشخصات آن را قبل از استفاده در سنتز پلی یورتان بعدی برآورده می کند. با کنترل دقیق شرایط فرآیند در هر مرحله، تولید دیول‌های پلی کربنات با وزن مولکولی بهینه، مقادیر هیدروکسیل پایدار و واکنش‌پذیری بالا امکان‌پذیر است، در نتیجه یک پایه مواد خام قابل اعتماد برای ساخت بعدی مواد پلی‌اورتان با کارایی بالا ایجاد می‌شود.